Μαρίνα (Marina) - Carlos Ruiz Zafon

Η Μαρίνα μού είπε κάποτε πως θυμόμαστε μόνο αυτό που δε συνέβη ποτέ. Θα περνούσε μία αιωνιότητα προτού καταλάβω αυτά τα λόγια.

Έτσι ξεκινά την αφήγησή του ο Όσκαρ Ντράι, ο οποίος εγκατέλειψε την πόλη όπου γεννήθηκε σε μία μάταιη προσπάθεια να ξεφύγει από τις αναμνήσεις του, πιστεύοντας πως, αν έβαζε αρκετή απόσταση, οι φωνές του παρελθόντος θα σώπαιναν για πάντα. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα επιστρέφει στη Βαρκελώνη για να ξορκίσει τα φαντάσματά του και να αντιμετωπίσει τη μνήμη του. Τη μακάβρια περιπέτεια που στιγμάτισε τη νιότη του, τη φρίκη και την τρέλα που περιέβαλλαν, παραδόξως, την πιο όμορφη ερωτική ιστορία. Γιατί "όλοι έχουμε ένα μυστικό διπλοκλειδωμένο στη σοφίτα της ψυχής μας".

Marina once told me that we only remember what never happened. It would take me an eternity to understand those words.

This is how Oscar Dry begins his story, who left the city where he was born in a vain attempt to escape his memories, believing that, if he put enough distance, the voices of the past would be silenced forever. Fifteen years later, he returns to Barcelona to exorcise his ghosts and confront his memory. The macabre adventure that marked his youth, the horror and madness that surrounded, paradoxically, the most beautiful love story. Because "we all have a secret double-locked in the attic of our soul".