Θεία κωμωδία: Καθαρτήριο (Divine Comedy: Purgatorio) - Dante Alighieri

Dante Alighieri (1265-1321). Γεννήθηκε στη Φλωρεντία και πέθανε στη Ραβέννα, σε ηλικία 56 ετών. Σπούδασε φιλοσοφία, θεολογία και νομικά. Αποφασιστικό ρόλο στη ζωή του και την όλη του ποιητική δημιουργία έπαιξε ο μεγάλος έρωτάς του προς την κατά ένα μόνο χρόνο νεώτερη του Βεατρίκη Πορτινάρι, την οποία και για πρώτη του φορά συνάντησε σε ηλικία μόλις εννιά ετών. Μετά από άλλα εννιά χρόνια, την ξανασυνάντησε και την αγάπησε περιπαθέστατα, αλλά και τελείως αγνά (πλατωνικά). Την έβλεπε σαν "άγγελο σε σχήμα γυναίκας" ή τέλος σαν "πηγή βαθύτατης και υψηλότατης συγκίνησης" γι' αυτόν. Η Βεατρίκη, που είχε στο μεταξύ συζευχθεί με άλλον, πέθανε λίγο αργότερα, σε ηλικία μόνο 25 ετών. Αρχικά ο Δάντης είχε περιγράψει τον πυριφλεγή μεγάλο του έρωτα στο βιβλίο του "Vita nuova" στη συνέχεια όμως έφθασε να τον αποθεώσει κυριολεκτικά, στο ασύγκριτο του αριστούργημα την περίφημη "Divina comedia", τη "Θεία κωμωδία", δηλαδή τo διαιρεμένο ως γνωστόν, σε τρία ξεχωριστά βιβλία: την "Κόλαση", το "Καθαρτήριο" και τον "Παράδεισο". Ο μεγάλος Φλωρεντίνος βάρδος, μαζί με τον σχεδόν σύγχρονό του Πετράρχη, θεωρούνται κι σαν οι δύο αναμορφωτές της ιταλικής γλώσσας. Με τη μέγιστη επίδραση των έργων τους πέτυχαν έκτοτε να καθιερώσουν την καθομιλουμένη ζωντανή γλώσσα, του λαού ως γλώσσα της λογοτεχνίας, η οποία κατ' ολίγο, εξελίχθηκε και σε επίσημη γλώσσα ολόκληρου του Ιταλικού εθνικού συνόλου. Τόσο στο "Συμπόσιό" του, όσο και, προ πάντως, στην "Θεία κωμωδία" του, ο Δάντης χρησιμοποιεί την καλλιεργημένη διάλεκτο της Τοσκάνας και της Φλωρεντίας, που έγινε κατόπιν πρότυπο για όλους τους υπόλοιπους Ιταλούς ποιητές και συγγραφείς. Καθώς δε τόνιζε κι ο ίδιος: "Χυδαία δεν είναι η γλώσσα του λαού, που εγώ μεταχειρίζομαι. Χυδαίοι είναι μόνο οι καταφρονητές της ζωντανής αυτής γλώσσας, την οποία μιλούν οι άνθρωποι του μόχθου και της προκοπής στη χώρα αυτή".

Dante Alighieri (1265-1321). He was born in Florence and died in Ravenna, at the age of 56. He studied philosophy, theology and law. A decisive role in his life and all his poetic creation was played by his great love for Beatrice Portinari, who was only a year younger than him, whom he met for the first time at the age of just nine. After another nine years, he met her again and loved her passionately, but also completely pure (platonically). He saw her as "an angel in the shape of a woman" or finally as "a source of the deepest and highest emotion" for him. Beatrice, who had meanwhile married another man, died a little later, at the age of only 25. Initially, Dante had described his fiery great love in his book "Vita nuova", but then he came to literally deify it, in his incomparable masterpiece, the famous "Divina comedia", the "Divine Comedy", that is, the one divided, as is known, into three separate books: "Inferno", "Purgatorio" and "Paradiso". The great Florentine bard, along with his almost contemporary Petrarch, are also considered the two reformers of the Italian language. With the maximum impact of their works, they succeeded since then in establishing the colloquial, living language of the people as the language of literature, which in short, evolved into the official language of the entire Italian nation. Both in his "Symposium" and, above all, in his "Divine Comedy", Dante uses the cultivated dialect of Tuscany and Florence, which later became a model for all other Italian poets and writers. As he himself emphasized: "The language of the people that I use is not vulgar. Only those who despise this living language, which is spoken by the people of toil and prosperity in this country, are vulgar."