Μία χριστουγεννιάτικη ιστορία (A Christmas Carol) - Charles Dickens

"ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΩ", είπε ο ανηψιός του Σκρουτζ, "είναι ότι με το να μας αποφεύγει και να κλείνεται στον εαυτό του, χάνει πολλές όμορφες στιγμές. Τι θα τον πείραζε να 'ναι κι αυτός στην παρέα μας; Νομίζω πως είμαστε πολύ καλύτερη συντροφιά απ' τις μοναχικές σκέψεις που κάνει στο υγρό του γραφείο, ή στο θεοσκότεινο σπίτι του. Κι έτσι, θα τον προσκαλώ κάθε χρόνο, έστω και μάταια, γιατί τον λυπάμαι τον καημένο. Ας περιφρονεί τα Χριστούγεννα ώσπου να πεθάνει, εγώ θα πηγαίνω κάθε χρόνο στο γραφείο του, γιορτινός, χαμογελαστός, ενοχλητικά εορταστικός, και θα του λέω "Καλά Χριστούγεννα, Θείε Σκρουτζ!". Και πού ξέρετε; ίσως τον καταφέρω, έστω και υποσυνείδητα, να κάνει έστω και λίγο καλό. Να κάνει, φέρ' ειπείν, μια μικρή αύξηση στον υπαλληλάκο του. Κάτι θα 'ναι κι αυτό. Και πιστεύω πως χτες μπορεί και να τον συγκίνησε η επίσκεψή μου".

"WHAT I WANTED TO SAY," said Scrooge's nephew, "is that by avoiding us and keeping to himself, he misses many good times. What would he mind if he were in our company? I think we are much better company than the lonely thoughts he has in his damp office, or in his dark house. And so, I will invite him every year, even if in vain, because I pity the poor man. Let him despise Christmas until he dies, but I will go to his office every year, festive, smiling, annoyingly festive, and say to him, "Merry Christmas, Uncle Scrooge!" And who knows? Maybe I can get him, even subconsciously, to do a little good. To give, say, a small raise to his clerk. That will be something. And I believe "that yesterday my visit might have moved him."