Μοιχεία (Adultery) - Paulo Coelho

Η Λίντα είναι τριάντα ενός ετών και στα μάτια όλων των άλλων η ζωή της είναι τέλεια: ζει στην Ελβετία, μια από τις ασφαλέστερες χώρες στον κόσμο, έχει ένα στέρεο και σταθερό γάμο, έναν άντρα που την αγαπάει, γλυκά και καλά παιδιά και μια δουλειά ως δημοσιογράφος για την οποία δεν μπορεί να παραπονιέται. Ωστόσο, αρχίζει να αμφισβητεί τη ρουτίνα και την προβλεψιμότητα της ζωής της. Δεν μπορεί πια να αντέξει την προσπάθεια που είναι αναγκασμένη να κάνει ώστε να προσποιείται ότι είναι ευτυχισμένη, ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που νιώθει για τη ζωή είναι απέραντη απάθεια. Όλα αυτά αλλάζουν, μόλις συναντά έναν παλιό της έρωτα από τα εφηβικά της χρόνια. Ο Ζακόμπ είναι πια πετυχημένος πολιτικός και, όταν η Λίντα πηγαίνει να του πάρει συνέντευξη, καταφέρνει να της ξυπνήσει κάτι που εκείνη είχε καιρό να νιώσει: πάθος. Τώρα, θα κάνει ό,τι μπορεί για να κατακτήσει αυτόν τον άπιαστο έρωτα και θα αναγκαστεί να κατέβει στο βάθος του πηγαδιού των ανθρώπινων συναισθημάτων ώστε να βρει επιτέλους τη λύτρωσή της. Είναι καλύτερα να μη ζεις παρά να μην αγαπάς.Η δυστυχία μου έχει γίνει ρουτίνα, κανείς δεν την καταλαβαίνει πια. Δεν μπορώ πλέον να κοιμηθώ. Αισθάνομαι εγωίστρια. Συνέχεια προσπαθώ να εντυπωσιάσω τους άλλους, σαν να είμαι ακόμα παιδί. Κλαίω μόνη μου και χωρίς λόγο στο μπάνιο. Έκανα έρωτα με όρεξη μόνο μία φορά εδώ και πολλούς μήνες - και ξέρεις καλά για ποια μέρα μιλάω. Σκέφτηκα πως όλα αυτά δεν είναι παρά μια τελετή ενηλικίωσης, συνέπεια του ότι είμαι πάνω από τριάντα χρονών, όμως η εξήγηση αυτή δεν είναι αρκετή. Νιώθω πως χαραμίζω τη ζωή μου, πως μια μέρα θα κοιτάξω πίσω μου και θα μετανιώσω για όλα όσα έκανα. Εκτός από το ότι σε παντρεύτηκα και απέκτησα τα όμορφα παιδιά μας. "Μα αυτό δεν είναι το πιο σημαντικό;" Για πολλούς ανθρώπους ναι. Για μένα όμως όχι. 

Linda is thirty-one years old and in the eyes of everyone else her life is perfect: she lives in Switzerland, one of the safest countries in the world, she has a solid and stable marriage, a man who loves her, sweet and kind children and a job as a journalist that she can't complain about. However, she begins to question the routine and predictability of her life. She can no longer bear the effort she has to make to pretend to be happy, when in reality all she feels about life is immense apathy. All that changes when she meets an old love of hers from her teenage years. Jakob is now a successful politician and, when Linda goes to interview him, he manages to awaken in her something she has not felt for a long time: passion. Now, she will do everything she can to conquer this elusive love and will be forced to descend to the depths of the well of human emotions to finally find her redemption. It is better not to live than not to love. My misery has become routine, no one understands it anymore. I can no longer sleep. I feel selfish. I constantly try to impress others, as if I were still a child. I cry alone and for no reason in the bathroom. I have only made love with gusto once in many months - and you know very well which day I am talking about. I thought that all this is nothing more than a coming of age ceremony, a consequence of being over thirty, but this explanation is not enough. I feel like I am wasting my life, that one day I will look back and regret everything I have done. Except for marrying you and having our beautiful children. “But isn't that the most important thing?” For many people yes. But for me, no.