Ψηλά τακούνια για πάντα (High Heels For Six) - Justine Frangouli-Argyris

Ψηλά Τακούνια. Το όνειρο των κοριτσιών να βιαστούν να μεγαλώσουν για να φορέσουν τις γόβες των μαμάδων τους. Να λικνίζονται περπατώντας ρυθμικά στα καλντερίμια του νησιού τους, ψηλώνοντας μερικούς πόντους από τα τακούνια και την περηφάνια που έγιναν πραγματικά θηλυκά. Η ιστορία που θα διαβάσετε είναι αληθινή και φωτογραφίζει τις συμμαθήτριές μου με τις οποίες μεγάλωσα στην Λευκάδα των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων. Τα πρώτα τακούνια που δοκιμάσαμε ήταν εκείνα των μαμάδων μας, κι ορκιστήκαμε κρυφά πως εμείς για πάντα θα λικνιζόμαστε στις γόβες. Και καρφώσαμε ξύλινα τακούνια στις πλαστικές σαγιονάρες και πηγαινοερχόμασταν στη γειτονιά κάνοντας εκκωφαντικό θόρυβο, προκαλώντας τη μήνη των μεγάλων. Μόνο η Αθηνά αρνιόταν να φορέσει ψηλά τακούνια, γιατί ήταν ψηλή κι ένιωθε άχαρη προσθέτοντας κι άλλο ύψος στη ζωή της. Εκείνη έμεινε πεισματικά προσηλωμένη στα μοκασίνια της, κι ας προσπαθούσαμε να την παρασύρουμε στη ματαιότητα της ψηλοτάκουνης γόβας. Η ζωή μας σκόρπισε στα διάφορα σημεία του ορίζοντα, αλλά εμείς σμίγαμε πιστά τα καλοκαίρια και τους χειμώνες στο νησί, καταθέτοντας της αφοσίωσή μας η μία στην άλλη, μα πιότερο τις χίλιες δύο καταστάσεις που μας άλλαξαν και μας έστειλαν σε άλλους δρόμους, διαφορετικούς από εκείνους που είχαμε ονειρευτεί. Γιατί η γυνακεία φιλία πρέπει να τιμηθεί ως το αποκορύφωνα της γυναικείας υπόστασης.

High Heels. The dream of girls to hurry up to grow up to wear their mothers' heels. To sway while walking rhythmically on the cobblestones of their island, raising a few points from the heels and the pride that they became truly feminine. The story you are about to read is true and photographs my classmates with whom I grew up in Lefkada during my childhood and teenage years. The first heels we tried were those of our mothers, and we secretly swore that we would forever sway in heels. And we nailed wooden heels to plastic flip-flops and walked back and forth in the neighbourhood making a deafening noise, causing the adults to curse. Only Athena refused to wear high heels, because she was tall and felt unattractive adding more height to her life. She remained stubbornly attached to her loafers, even though we tried to lure her into the futility of high heels. Our lives scattered to various points on the horizon, but we faithfully mixed the summers and winters on the island, testifying to our devotion to each other, but more so the thousand and two situations that changed us and sent us on other paths, different from those we had dreamed of. Because female friendship must be honoured as the pinnacle of female existence.